بنا به ماهیت کاری با خارجیها کار می کنم . هر وقت بحث عید و مراسم واینها میشه اولین سوالشون اینه که امشب غذای خاصی باید باشه یا اینکه مراسم خاصی ،رقصی ، آوازی شادی ای ، چیزی ؟. من هم می پیچونمشون . ولی وقتی با خودم خلوت می کنم می بینم ما چند تا جشن داریم؟ و کیفیت برگزاری اونها چطوریه ؟ چقدر شادی توشه ؟  چقدر ماها منتظر اومدن اونهائیم .

پیشنهاد می کنم این سایت رو ببینین . تجربه زندگی در ایالت متحده است از طرف یک هموطن . نکته جالبش تعدد مراسم شادیهاست . بیست و چهار ساعته توی تلویزیون ما می گن مردم آمریکا و اروپا بیچاره شدن ، بد بخت شدن ، دارن از گرسنگی می میرن !!!

http://aznajafabad.blogsky.com

من نمی گم اوضاع اقتصادیشون خوبه ، میگم شادن . صورت پیرمرد پیرزنهاشون رو نگاه کنین .

دقت کردین هموطنهای ایرانی ما که وضع مالی خوبی هم دارن بازم شاد نیستن . 

شادی چیز خوبیه . برای تمام آدما با هر نوع اندیشه و مسلک و مرامی .

مهاجرت هميشه مسائل مربوط به خودش رو بدنبال داره .

ان شاءالله كه خير باشد .

معلمها وقتی پیر می شن داراتر می شن .

روز معلم مبارک باشه

وقتی به کودکی بازمی گردی

توی ایام محرم بخصوص روز عاشورا وقتی شهرها رو نگاه می کنی وقتی دسته ها دارن عزاداری می کنن. هر کی هر کاری از دستش بر میاد می کنه . کمتر خانواده ای روز عاشورا غذا درست می کنه تازه هیچ کی گرسنه نمی مونه . همه به هم کمک می کنن. محله های فقیر نشین پر از شور و نشاط و سیری می شه .

اما همین آدما روزای دیگه کم مونده گوشت هم دیگه رو بخورن .

کلا ما ایرونی ها دو روی سکه مان خیلی با هم فرق داره.

" ای تندیس تنفس من

تو و من

ما نشدیم

وقت تمام شد ."

پ . ن  : احساس بدیه وقتی برای بودن چیزی تلاش  می کنی که عین وجودته ، برات مقدسه  و بعد به جایی  می رسی که  یا باید اون معیار مقدست بمونه یا خودت .

کدوم رو باید انتخاب کرد ؟

آّب گفت آلوده را در من شتاب

گفت آلوده که دارم شرم از آب

آب گفت این شرم بی من کی رود

بی من این آلوده کی زایل شود

آّب می گوید این چه کاریست که فقط پاکان نزد من برای شستشو بیایند اصلا باید ناپاکان بیایند تا من آنها را تطهیر کنم. خوش به حال کسی که آب است آب .

آسمان شو ابر شو باران ببار

ناودان آبش نمی ید بکار

ناودان همسایه در جنگ آورد

آب باران باغ صد رنگ آورد.